De eerste

De kop is eraf. Vanmorgen hebben Ans en ik de eerste wandeling gemaakt van dit verblijf in Hurpesch bij Mechelen. Over de Fokkebroekweg en de Weyerweg naar het huis Emmaus en dan over de Bommerigerweg terug.

Dat uurtje wandelen was ook wel nodig. We waren getracteerd door Marleen en Reijer op een royaal en lekker ontbijt dat om 9 uur werd bezorgd. Een erg leuk verjaardagskado omdat ik een paar dagen geleden 79 was geworden.

Donderdag hierheen gereden, was gisteren een uitrust en nesteldag. Vandaag waren we dus wat actiever. Nadat we bij de koffie en later bij de lunch de rest van het ontbijt hadden genuttigd, zijn we naar klooster Wittem gereden. De kerststallen bekeken, kaarsje gebrand, meditatieve rondwandeling door kerk en kapellen gemaakt, de boekwinkel bezocht. En ik heb nog weer foto’s gemaakt, vooral in de mooie kloosterkerk met de gewelfschilderingen van Charles Eyck. En gezocht naar de tabernakel, die in de beschrijving van de rondwandeling genoemd werd. Bij navraag werd mij verteld dat die er wel degelijk was en er hier heel anders uitzag dan ik me van de beschrijving in de bijbel herinner. Het bleek in het hoofdaltaar van de kloosterkerk de bewaarplaats van de hostie te zijn. 

Het hoofdaltaar van de kloosterkerk met midden in het goudkleurige deel de tabernakel. Bovenaan een deel van de gewelfschilderingen van Charles Eyck

Het werd al schemerig toen we terugreden.

Draad herpakken

Het is even geleden dat ik op dit weblog wat geschreven heb. Daar zijn allerlei oorzaken voor. Een goed voornemen is dan wel op zijn plaats. Dat heb ik en dit bericht is het eerste resultaat daarvan. 

Er is van alles gebeurd. Veel tijd is in het afgelopen jaar gaan zitten in de overgang van een ander weblog van me van Wordpress-com naar WordPress-org. Dat ging niet van een leien dakje. En verder: trektocht door Nederland met de caravan (mei-juni), mantelzorg geven aan Ans toen ze gewond was (augustus-september) en de tuin enigszins laten verbouwen door de grote vlonder te vervangen door een tegelterras (oktober). Dat was een klus van bijna drie dagen voor twee man van het hoveniersbedrijf. Het ziet er goed uit en ik vind het nu zelfs mooi. 

Gistermiddag hebben Ans en ik een snoeiklus geklaard. De klimroos en de kamperfoelie waren in de laatste jaren erg verwilderd en dat hebben we goed aangepakt. Er zat ook veel dood hout in de kamperfoelie. Ze kunnen straks in het voorjaar weer naar hartelust uitlopen en hopelijk voor veel bloemen zorgen, zoals ze in het verleden ook al deden. En dan kunnen wij op ons nieuwe terras daar weer van genieten. 

 

Klimroos en kamperfoelie een paar jaar geleden, uitbundig bloeiend

Gesnoeid en wel klaar voor nieuwe groei en bloei

Coronaprik

De coronaprik zit er weer in. Vanmiddag om 14.00 uur kon ik hem in de Stadsschouwburg krijgen en dat heb ik natuurlijk gedaan. Ik behoor niet alleen qua leeftijd maar ook voor wat de gezondheid betreft tot de kwetsbare mensen. In de begeleidende folder staat dat de coronaprik beschermt tegen ernstige ziekte door corona. Je kunt het dus wel krijgen begrijp ik hieruit; je wordt er alleen niet zo ziek van dat je naar het ziekenhuis zou moeten. Dat is de veronderstelling achter de prik.
Over een paar weken krijg ik nog de gewone griepprik bij de huisarts. Je zou toch zeggen dat ik dan goed toegerust ben om de winter zonder al te veel problemen van virale aard door te komen.
Niet dat met deze jaarlijkse vaccinaties alles voor altijd afgedekt is. In een artikel uit 2020 op National Geographic las ik dat er op aarde meer virussen zijn dan sterren in het heelal. Gelukkig zijn de meeste niet in staat om mensen te infecteren. Zoals de COVID-19 pandemie heeft aangetoond duiken er soms wel degelijk nieuwe mensenvirussen op. Om dergelijke uitbraken beter te voorspellen en te voorkomen proberen wetenschappers de eigenschappen te vinden die kunnen verklaren waarom sommige virussen het op mensen hebben voorzien en andere niet. Een immense taak.

 

De Global Glory van Gent op weg naar Gdansk. Aan de overkant Breskens

Gisteren was het wat beter weer dan vandaag met al die regen. Ans en ik hebben ’s middags een korte wandeling langs de Westerschelde bij Fort Rammekens gemaakt. Niet te ver want de voet van Ans werd toch nog gevoelig. Vorige week heeft ze een kleine ingreep aan haar voet gehad dus dat betekende gedurende de week meestentijds zitten met het been omhoog en voorzichtig lopen. Daarom was het wandelingetje langs de wijde rivier wel heel fijn. Het was genieten van prachtige wolkenluchten en grote zeeschepen.
Vanmorgen is de hechting eruit gehaald. De wond is goed geheeld. Het lopen zal nu ook wel snel beter gaan. 

 

De olie/chemicaliëntanker STI Poplar komend van Dagenham (GB) op weg naar Gent

 

Hedera

Vandaag scheen de zon weer en hoewel het niet overdreven warm werd door de noordoosten wind (15ᵒ) leek het mij een goede gelegenheid om in de tuin nog wat klusjes te doen. Een paar weken geleden heb ik al een stuk van de Hedera die tegen de tuinmuur groeit gesnoeid. Dus vandaag kon ik dat mooi afmaken want het was al een paar dagen droog geweest en dan is het prettiger werken aan die begroeing.

De klimop staat nu volop in bloei en dat trekt veel bijen en andere insecten aan wegens de vele nectar die in de bloemschermen zit. Het is een gezoem van jewelste. Bedwelmd door die overvloed hadden ze geen enkele aandacht voor mij en kon ik rustig mijn snoeiwerk doen.

De klimopwand staat er nu weer voldoende ‘glad’ bij voor de winter. Aansluitend heb ik ook nog het gras gemaaid, ik denk ook voor het laatst dit jaar. Het gazonnetje kan zo wel de winter in.

Het was inderdaad de goede gelegenheid en aldus had ik een ontspannen middag in de tuin.

De klimopwand na het snoeien. Ter hoogte van de keukentrap is een uitgroei met veel bloeiende schermen te zien.

Aanvulling zaterdag 5 oktober

Omdat ik gisteren schreef over de bloeiende Hedera en na het snoeiwerk het te laat was om daar nog een goede foto van te maken, heb ik dat vanmorgen gedaan. Dan staat de zon er ook heel mooi op te schijnen. Bijkomend voordeel is dat de al prachtig in herfstkleuren staande Esdoorn in de tuin van de buren een mooie achtergrond vormde voor de bloeiende Hedera op de tuinmuur.

 

Bloeiende Hedera en de Esdoorn in herfstkleuren

In het midden één van de gasten op het nectarfeest

Wassen en stallen

Vorig jaar zijn we niet met de caravan weggeweest, zijn we zelfs helemaal niet weggeweest. Medisch zwaar weer verhinderde dat. In 2022 zijn we er wel met de caravan opuit getrokken, naar Amiens en Rouen, naar Huijbergen en twee keer naar Vierhouten. Toen we in september ons kampeerseizoen afsloten kwam het er niet van om de caravan schoon te maken.

Vorig jaar dus niet maar dit jaar konden we weer. En dat hebben we gedaan. In april naar Vierhouten, om in die week bezoeken aan Truus te kunnen brengen die toen al een tijdje achteruit ging.

Omdat we al heel wat jaren in de tweede helft van december naar Zuid-Limburg gaan – we zijn in Vaals en Vijlen geweest, in Rott en de laatste jaren in Hurpesch – zien we het Heuvelland steeds in winterse omstandigheden. Kale bomen, vaak modderige voetpaden en somber weer maakten ons nieuwsgierig naar hoe het er in de zomer zou zijn. Dit jaar zijn we dat gaan beleven. In juni hebben we met de caravan op camping Oosterberg bij Eperheide gestaan. En het was prachtig, we hebben er van genoten ondanks het ook wel natte weer en een af en toe drassige camping.

Op camping Oosterberg in het vroege ochtendlicht

Ook dit jaar stond er weer een verblijf in september bij Vierhouten op de planning, maar in juli ging Truus hard achteruit en op 1 augustus is ze dus overleden, ik schreef er hiervoor al over.
Door alle inspanningen en emoties rondom het overlijden en de uitvaart hadden we uiteindelijk geen zin om in september nog weer met de caravan er opuit te gaan.

De caravan moest nu toch wel gewassen worden want dat had ik in 2019 voor het laatst gedaan. Omdat voor deze week lekker nazomerweer was voorspeld leek me dat een goede gelegenheid. Dus dinsdag de caravan uit de stalling gehaald. Woensdagmorgen heb ik de caravan gewassen en ’s middag  hem in de was gezet. Daar knapte hij geweldig van op. Ik vond het leuk om te doen al was het een pittige klus met toenemende spierpijn. Maar onze Kip glom weer en ging gistermiddag helemaal opgeknapt de stalling in.
Hopelijk kunnen we volgend jaar weer op pad. Er borrelen al voorzichtig wat ideetjes op. Als gezondheid en het klimmen der jaren het toelaten, zeg ik er toch maar bij.

De caravan is klaar voor de stalling